Emma Storris

Hoe een klimaatakkoord op een onverwachte manier hoop brengt

Ik was aangenaam verrast te zien dat vele onwaarschijnlijke bondgenoten zich uitspraken tegen het klimaatakkoord, zo0als het onlangs door de Nederlandse regering gepresenteerd werd. Milieubewegingen hand in hand met de Telegraaf, wie had dat kunnen bedenken? Ik niet. Zeker omdat ik recentelijk nog geconfronteerd werd met de mening van een jongeman die het klimaatakkoord te ver vond gaan en daarin een Nederland zag dat het braafste jongetje van de klas wilde zijn. Hij voegde daaraan toe, dat het sowieso geen zin had om iets te doen zolang andere, vervuilendere landen niet bereid waren iets te veranderen. Hmmm… Continue reading

Saamhorigheid in een veranderende samenleving

IK BEN OPGEGROEID IN EEN DORP ONDER DE ROOK VAN ROTTERDAM. HET WAS ZO’N GEMEENSCHAP WAAR AGRARIËRS NOG DUIDELIJK AANWEZIG WAREN. WE HADDEN SCHUURFEESTEN EN TIJDENS EEN VRIJE DAG KON JE ME MEESTAL OP DE BOERDERIJ VAN M’N VADERS OUDERS OF IN HET STATIGE DIJKHUIS VAN M’N MOEDERS MOEDER VINDEN.IK KWAM UIT EEN GROTE, HECHTE FAMILIE, AL GENERATIES GEWORTELD IN HET DORP EN DE DIRECTE OMGEVING. BIJ MIJN GEBOORTE HAD IK DAARDOOR EEN DUIDELIJKE PLAATS. AL GROEIDE TIJDENS MIJN JEUGD DE BEVOLKING VAN ONS DORP GESTAAG, TOCH HAD IK HET IDEE DAT IK IEDEREEN KENDE. TOT IN DE JAREN NEGENTIG ONZE GEMEENTE WERD AANGEWEZEN ALS VINEX-LOCATIE. VOOR MIJ BETEKENDE DIT HET EINDE VAN EEN MANIER VAN LEVEN. Continue reading

Schrijven is schilderen met taal

Vandaag een kijkje in mijn hoofd en tegelijkertijd mijn werkkamer. Schrijven is enerzijds een eenzaam beroep, maar anderzijds zorgt het voor een rijk en vol leven. Daar zorgen wij schrijvers zelf wel voor, wanneer we in onze gedachten los gaan. Elke dag begin ik met gewoon stomweg schrijven. Wat eruit komt, komt eruit. Soms zitten daar mooie stukjes tussen, zoals deze van een paar weken geleden, waarin ik schrijf over mijn schrijven.

Ik schrijf niet om geld te verdienen. Natuurlijk moet ik ook leven en daarom vind ik het fantastisch wanneer mensen mijn werk kopen, maar het is niet het doel. Geld kan nooit het doel zijn. Het idee alleen zou me compleet lamleggen. Ik schrijf omdat ik er gelukkig van word en omdat er verhalen uit mijn hoofd op papier moeten. Natuurlijk wil ik gelezen worden, dat wil elke schrijver. Als ik echter ga schrijven wat ik denk dat mijn lezer wil zien, dan is het klaar. Dan wordt het gekunsteld en kan het nooit boeien. Schrijven is een ambacht, zeker. Maar het is voor minimaal een even groot deel kunst. Het is de wereld in slingeren wat mijn ziel uitbrandt. Het is het omzetten van verbeelding naar woorden. Het is schilderen met taal. Wanneer ik schrijf, hoop ik dat mijn lezer me van binnen hoort praten. Continue reading

Het elfje dat niet twaalf wilde worden – deel 2

Het eerste deel van dit verhaal nog niet gelezen? Je vindt het hier…

Die avond kreeg Zya geen hap door haar keel. Ze keek om zich heen en nam alles in zich op alsof ze niet wilde vergeten waar ze gewoond had, waar ze gelukkig geweest was. Elke seconde leek kostbaar. Ze streek met haar hand over het ruwe hout van de tafel alsof het gevoel haar houvast gaf. Om tien uur was het bedtijd.
‘Ga maar snel slapen,’ zei haar moeder, ‘morgen is het een belangrijke dag. Dan ben je twaalf.’
Ze knuffelde haar alsof het weleens de laatste keer zou kunnen zijn. Haar vader kwam erbij staan en sloeg zijn armen om hen allebei heen. Hij liet zijn wang op de bovenkant van Zya’s hoofd rusten. Zo bleven ze staan. Uiteindelijk lieten ze elkaar los en liep Zya naar de trap.
Ze draaide zich nog een laatste keer om en bekeek alles met een indringende blik. De lampenkappen in de vorm van bloemkelken. De muren in warme kleuren. De meubelen die nog zoveel op een boom leken dat het was alsof ze zo gegroeid waren. Continue reading

Het elfje dat niet twaalf wilde worden

Er was eens een elfje van elf. In tegenstelling tot wat veel mensen denken, is het namelijk niet zo dat elfen niet verouderen. Maar in plaats van elk jaar worden ze elke honderd jaar officieel ouder. Elfen noemen het daarom ook eeuwig zijn in plaats van jarig. Nu begrijp je misschien meteen waarom wij het idee hebben dat elfen onsterfelijk zijn. Wanneer wij honderd jaar worden en naar mensenmaatstaven behoorlijk oud zijn, viert een elf pas zijn of haar eerste vereeuwdag.
Een elf kan, net als mensen, in principe honderdzesentwintig worden. Dan moet wel alles meezitten. Maar in mensenjaren zijn dat er dus wel twaalfduizendzeshonderd. Dat kunnen we helemaal niet bevatten, zo’n lang leven.
Andersom geredeneerd leven wij in elfenogen net wat langer dan een gemiddeld insect en net wat korter dan een gemiddelde rat. Vandaar dat ze ons liever niet als huisdier nemen. Een huisdier waar je aan gehecht raakt en elke eeuw afscheid van moet nemen wordt op den duur te traumatisch. Ze nemen dan liever een Groenlandse haai die een eeuw of drie mee gaat. Kwallen als de Turritopsis nutricula, die in principe onsterfelijk zijn, zijn ook populair, maar dan alleen bij elfen die niet zo nodig met hun huisdier hoeven te knuffelen. Continue reading

Durf te leiden

Ik heb al een hele tijd een heel tof plan. Een aantal van de mensen om me heen weten ervan. Ze weten dat het potje staat te sudderen. En ze zijn waarschijnlijk heel benieuwd wat er van gaat komen. Ik kom elke keer een stukje verder in hoe het in elkaar zou moeten steken. Ik heb zelfs al een poging gedaan het in een format te gieten, maar dat format gaat niet werken, dat voel ik nu al. Het gaat namelijk niet ver genoeg. Continue reading

Hoe overleef je als introverte ondernemer in een extraverte wereld

SOMS HEB IK HET IDEE DAT IK IN DE VERKEERDE TIJD GEBOREN BEN. TEGENWOORDIG MOET JE ALS SCHRIJVER NAMELIJK JEZELF NOGAL WETEN TE VERKOPEN. JE WERK IS JOUW PRODUCT EN JE BENT JE EIGEN SALESMANAGER. IN ONZE AL MAAR KLEINER WORDENDE WERELD, WAARIN PRODUCTEN EN DIENSTEN UIT ALLE WERELDDELEN AAN DE MAN WORDEN GEBRACHT, IS HET STEEDS BELANGRIJKER DAT JIJ JEZELF IN DE KIJKER WEET TE SPELEN. EN DAT VIND IK LASTIG. IK HEB EEN INTROVERTE PERSOONLIJKHEID EN STA LIEVER IN DE COULISSEN DAN OP HET TONEEL. TEVEEL DRUKTE IS AAN MIJ NIET BESTEED. NA WEER EEN BOEKENMARKT OF LEZING BEN IK VERSLETEN. TOCH DOE IK HET ELKE KEER ZONDER AARZELING WEER OMDAT IK VAN MIJN WERK HOUD, MAAR IK DURF TE WEDDEN DAT W.B. YEATS DIT SOORT PROBLEMEN NIET HAD.

Continue reading

Ik ben een gelukszoeker (en ik ben er trots op)

Sinds ik uit Nederland weg ben, echt weg ben – huis verkocht, geen plek meer om snel en makkelijk naar terug te keren – is er soms een gevoel van onbehagen. Als emigrant ben je zo ontzettend kwetsbaar, sociaal gezien. Je hebt geen of een heel klein netwerk. Niet dat sociale netwerken in Nederland zijn wat ze vroeger waren, maar toch… er zijn altijd wel mensen die spontaan opspringen om je te helpen. Ik heb me er altijd veilig gevoeld. Als mensen zich zouden realiseren hoe het is om als vreemdeling in een land te wonen, zouden ze weten dat een vluchteling niet voor niets huis, haard en alles wat bekend is achterlaat. Dan is er iets aan de hand. Of het nu oorlog of armoede is dat je drijft, je thuis verlaten is moeilijk. Je wortels doorsnijden doet pijn. Als iedereen zich dat nu eens zou bedenken, dan zouden we niet van die achterlijke vooroordelen rondom vluchtelingen hebben. Continue reading

Turtle World, een verhaal van Emma Storris, geïnspireerd door een schilderij van Kuze

Vandaag is de eerste dag van K-Fest 2018 in Killorglin, Ierland. Voor diegenen die in de buurt zijn, ik zou er zeker even langsgaan als ik jou was. Het is een kleurrijke verzameling van creatievelingen die de wereld – nou, dat stukje wereld in ieder geval – laten zien waar ze mee bezig zijn. Ik kan er helaas niet bij zijn dit jaar, hetgeen me heel verdrietig maakt, maar gelukkig is er altijd volgend jaar.

In 2015 was ik er wel en ontmoette ik daar de in Dublin woonachtige kunstenares Kuze. Ze was er met een selectie van haar werk. Sterker nog, volgens mij had ze dat jaar de flyer van K-Fest ontworpen. We raakten aan de praat en ik vertelde haar dat ik van sommige van haar schilderijen meteen de wildste verhalen in mijn hoofd kreeg. We hielden contact na het festival en ik schreef een aantal van die verhalen op. Vandaag, ter ere van K-Fest en hoe het ervoor zorgt dat je geweldige mensen ontmoet, post ik hier één van die verhalen. Het is in het Engels, maar dat moet voor de meesten van jullie toch geen belemmering zijn ;). Als je even tijd hebt, kijk dan eens op Kuze’s website. Het is gewoonweg magisch. Ze zit ook op Facebook.

Hieronder zie je de eerste alinea van het verhaal. Om het hele verhaal te downloaden, klik hier. Er zal een pagina geopend worden waar je een pdf file kunt dowloaden. De meeste browsers doen dit automatisch, dus kijk even in je download folder als er niets lijkt te geburen. De pdf kun je printen, maar even goed lezen op tablet of e-reader. Veel leesplezier…

Continue reading

Het leven na Facebook

Deze week zette ik dan eindelijk die stap die ik al tijden wilde doen: ik heb mijn Facebook account gedeactiveerd. Ik was vrij laat met het toetreden tot het legioen, maar eenmaal binnen ging ik er vol voor. Ik verzamelde vrienden, groepen, pagina’s en evenementen. Ik stond vol in het virtuele leven. Maar ergens knaagde het. Waarom deed ik al die dingen niet meer die vroeger deed? Ik maakte sieraden, werkte in mijn tuin, schreef veel, was veel buiten, met of zonder paard. Op de een of andere manier moest ik me er nu toe zetten deze dingen te doen. Het kwam niet meer vanzelf. Ik vond mezelf meer en meer achter mijn beeldscherm, turend naar wat er nu allemaal weer gaande was.

Goed beschouwd viel het met mij nog wel mee, want ik had geen Facebook op mijn telefoon en als de computer uit was deed ik er daarom niets meer mee. Misschien was het nog wel de enorme hoeveelheid tijd die anderen om me heen erop zitten die me echt de schellen van de ogen deed vallen. Die me in deden zien hoe verslavend dat platform wel niet is. Daar is het ook voor gemaakt, om verslavend te zijn. Heel bewust ontworpen om mensen zoveel mogelijk terug te laten komen, om ze afhankelijk te maken. Continue reading

Kijk hier ook eens

Kies je taal

Ook zulke mooie teksten?

Volg me


Nieuwsbrief

Op de hoogte blijven van wat ik doe? Abonneer je op de nieuwsbrief. Je krijgt dan vanzelf af en toe een e-mail in je inbox. Niet gevreesd, ik hou het bescheiden en ga je niet platmailen.