Emma Storris

Het verhaal van Roundy Fatmouse – proloog

Het verhaal van Roundy Fatmouse is een typisch voorbeeld van hoe een schijnbaar gewone gebeurtenis in mijn hoofd tot een geweldig avontuur kan leiden. Hieronder vind je de proloog van dit verhaal.

Roundy’s petemoei Maria en ik hebben het vaak gehad over hoe geweldig het zou zijn als zijn buitengewone verhaal tot een echt boek zou leiden. En wie weet, het zou zomaar kunnen gebeuren… Continue reading

Eerlijk is eerlijk

Ik heb me zojuist laten verleiden tot het schrijven van een uitgebreid commentaar op een krantenartikel. Het ging over stakingen in de schoonmaakbranche, waarbij de werknemer vooral als slachtoffer werd neergezet en de werkgever als de grote boze wolf. Nu heb ik toevallig wat ervaring in de betreffende branche en weet ik dat het niet zo zwart en wit is als werd weergegeven in het artikel. In deze branche zijn namelijk een flink aantal werkgevers die het wel goed menen met hun werknemers en ervoor zorgen dat ze in goede omstandigheden werk kunnen afleveren waar ze trots op mogen zijn. En dat die werkgevers met alle liefde meer loon aan hun werknemers zouden willen geven, als dit mogelijk zou zijn. Maar dat laatste is nu juist het probleem.

De laatste decennia is het accent van succesvol ondernemerschap steeds meer verschoven van een goed product leveren naar zo goedkoop mogelijk leveren. Ik zeg bewust ‘succesvol’ en niet goed ondernemerschap. Ikzelf ben er namelijk van overtuigd dat van goed ondernemerschap alle partijen profiteren, opdrachtgever en opdrachtnemer, werkgever en werknemer. Maar aangezien succesvol in deze maatschappij meer en meer synoniem lijkt te zijn geworden met zoveel mogelijk verdienend, coute que coute, wordt het steeds lastiger om een goed ondernemer te zijn en blijven. Maar eerlijk, ik denk dat ik nog liever geen ondernemer zou zijn, dan hier aan mee te werken. Continue reading

De geneugten van het internet

of liever… het genot van het geen internet hebben. Sinds we in ons Ierse huis zijn getrokken hebben we geen internettoegang. Ik zou theoretisch met mijn mobieltje het internet op kunnen, maar alleen e-mail binnen halen is al een drama, dus aan mini-surfen ga ik al helemaal niet beginnen. Nu is het voor veel dingen niet bepaald handig van de online wereld verstoken te zijn. Ik kan bijvoorbeeld niet echt makkelijk mijn parttime baan vervullen, want dat doe ik vooral via het internet. Ik kan niet zo eenvoudig blogs posten. Ik schrijf ze momenteel thuis, rij dan een kwartier naar het dichtstbijzijnde punt waar ik kan inloggen op een open netwerk en post ze snel. Zit ik weer in m’n auto voor een MacDonalds of soortgelijk etablissement. De eerste keer dat ik dit deed bleek ik nog maar een beetje accu over te hebben. Man, wat duurt elke handeling dan lang zeg! Continue reading

Storm en weer dienende

Vandaag wonen we een week in ons nieuwe huis. En het is het weekje wel geweest. Hoe vaak we al gehoord hebben dat we geen beste week gekozen hebben om naar Kerry te verhuizen… ontelbaar. Afgelopen woensdag hebben we een storm meegemaakt zoals ik ze nog niet gezien had. De hele nacht had de wind het huis al geteisterd. Toen we ’s ochtends opstonden hoorden we op de radio dat het ergste nog ging komen. Tussen twaalf en twee zou het echt los gaan. Er werd een weeralarm afgegeven, dat bepaald geen loos alarm bleek. Vanaf elf uur begon de wind rond het huis te huilen en zagen we regelmatig allerlei grote objecten voorbij vliegen. In ons buurtje ging het eigenlijk lang goed. Terwijl we uit allerlei hoeken hoorden dat straten ontoegankelijk waren en de stroom uitgevallen was, was er bij ons verder nog niet veel aan de hand. Continue reading

De weg terug en weer heen en dan nog een zee verder

Het is even stil geweest op dit blog. Kon even niet anders. Onze tijdelijke huur liep namelijk af en er was geen zicht op een geschikt huis. We hadden de keuze tussen ons tijdelijke huis langer huren (hetgeen nogal duur was) en verder zoeken, of andere mogelijkheden onderzoeken. Omdat het ons ondertussen wel duidelijk aan het worden was we vooral in aanmerking kwamen voor de minder aantrekkelijke huizen, kozen we voor het laatste. In Groot-Brittannië is het namelijk nogal moeilijk om aan een huurhuis te komen als je geen geschiedenis op het eiland hebt liggen. En al helemaal als je huisdieren hebt. Dan kom je al snel uit bij de huizen die anderen niet willen hebben (want slecht gelegen, lelijk, oud, duur of dat alles tegelijk).

Zo kwam het dat we overgingen tot Plan B, hetgeen eigenlijk Plan A was, maar Plan B was geworden omdat het nog net iets lastiger is om er te komen vanuit Nederland. Continue reading

Hoe AVI de leesmonsters versloeg (en de leesmonsters’ moeder vervolgens de vloer met AVI aanveegde)

Ik las een dag of twee geleden een stukje op Facebook waarin tips werden gevraagd om kinderen te helpen de AVI toetsen te overleven. De bewuste kinderen werden nogal zenuwachtig van die toets, hetgeen niet hielp om de toets te halen. Er kwam een hele goede tip: niet toetsen. Maar de poster gaf in haar eigen antwoord al meteen aan dat dit waarschijnlijk niet zou gebeuren vanwege de ‘de dictatuur van het digitale volgsysteem’

Met die dictatuur hebben wij, als ouders, jaren geleden te maken gehad. Continue reading

De vrouw die een heuvel afging en een berg opkwam

Velen van jullie hebben ongetwijfeld de film “The Man Who Went Up a Hill But Came Down a Mountain” met de immer charmante Hugh Grant gezien. In deze film zien we hoe Welshe dorpsbewoners eensgezind hun lokale berg, die officieel een heuvel blijkt, een flink stuk ophogen om ervoor te zorgen dat hij toch als een officiële berg geregistreerd staat. In de laatste scenes gaat de landmeter (Hugh Grant) de heuvel op, wacht even tot de laatste inches toegevoegd zijn, constateert dat de heuvel toch een berg is, en loopt dus vervolgens een berg af. Hence, the man who went up a hill and came down a mountain. Continue reading

Orthomoleculaire geneeskunde en kPNI

Een paar dagen terug schreef ik terloops dat ik orthomoleculair en kPNI therapeut ben, waarop ik de vraag kreeg wat dit dan wel is. Bij deze de beloofde uitleg.

Voor mij begint alles bij orthomoleculaire geneeskunde en eindigt het bij kPNI (klinische Psycho Neuro Immunologie). Daarmee beweer ik overigens niet dat mijn kennis op dit moment compleet is. Integendeel, er wordt dagelijks nog zoveel ontdekt over het fascinerende functioneren van het lichaam en de geest van homo sapiens sapiens dat mijn kennis nooit compleet zal kúnnen zijn. Maar ik beweer er wel mee dat ik met mijn orthomoleculaire basis en kPNI werktuigen alles in huis heb om, mits ik mijn kennis van wetenschappelijke ontwikkelingen op peil houd, de integrale mens uitstekend van dienst te kunnen zijn. Continue reading

Thuisonderwezen jongens hebben lang haar

Inmiddels hebben we het eerste huis hier bezichtigd. Na een flinke rit (Wales is heul groot) waren we er. Een schattig vakwerkhuisje dat hier en daar wat scheef was. Een mooie tuin er omheen met rozenstruiken (yes!) met aan de achterkant een loopbruggetje over een kabbelend stroompje. Pal naast de kerk, met uitzicht op de grafzerken, romantischer kan je het toch niet krijgen? Nou, dat waren niet de gedachten die onze Daniël erbij kreeg. Die kreeg spontaan uitslag bij het idee dat hij in dat huisje zou moeten wonen.

Eenmaal binnen werd die indruk niet beter. Terwijl wij met z’n drietjes langs alle schattige inbouwkastjes met ingewikkeld vormgegeven, duidelijk zéér oude knopjes, liepen te oe- en a-en, zag ik al aan Daan’s gezicht dat dit hem niet ging worden. Ik zei daarom maar tegen de makelaar dat “My husband is having doubts” en dat we er later nog op terug zouden komen. Eenmaal weer buiten, stortte het van de regen. De overbuurman, die ons bij aankomst al goed had bekeken, stond er nog steeds. Continue reading

Weg met die wekker

04 In het bosToen we een aantal dagen geleden de Severn Bridge af- en Wales inreden werden we getroffen door de schoonheid van het landschap. Ik ben hier zelf al eerder geweest, maar keek toch mijn ogen uit. Rollende heuvels met de zo karakteristieke hagen tussen de weilanden door. Hagen die soms zo hoog en ondoordringbaar langs de smalle wegen omhoog schieten, dat je het idee krijgt dat je in het oerwoud rijdt. Door het noodweer liepen er regelmatig kleine beekjes over of langs de weggetjes. En dan reed je een bocht door en keek je vanaf je heuvel een diepe vallei in.

In Wales wordt je herinnerd aan de nietigheid van de mens. We denken vaak dat alles maakbaar en controleerbaar is. Hier zie je de werkelijkheid, zeker na het noodweer van de afgelopen dagen. Als het erop aan komt staan we machteloos tegenover de natuurkrachten. En de natuur is eerlijk. Zij heeft geen verborgen agenda. Continue reading

Kijk hier ook eens

Kies je taal

Ook zulke mooie teksten?

Volg me


Nieuwsbrief

Op de hoogte blijven van wat ik doe? Abonneer je op de nieuwsbrief. Je krijgt dan vanzelf af en toe een e-mail in je inbox. Niet gevreesd, ik hou het bescheiden en ga je niet platmailen.