persoonlijk

Hoe een klimaatakkoord op een onverwachte manier hoop brengt

Ik was aangenaam verrast te zien dat vele onwaarschijnlijke bondgenoten zich uitspraken tegen het klimaatakkoord, zo0als het onlangs door de Nederlandse regering gepresenteerd werd. Milieubewegingen hand in hand met de Telegraaf, wie had dat kunnen bedenken? Ik niet. Zeker omdat ik recentelijk nog geconfronteerd werd met de mening van een jongeman die het klimaatakkoord te ver vond gaan en daarin een Nederland zag dat het braafste jongetje van de klas wilde zijn. Hij voegde daaraan toe, dat het sowieso geen zin had om iets te doen zolang andere, vervuilendere landen niet bereid waren iets te veranderen. Hmmm… Continue reading

Schrijven is schilderen met taal

Vandaag een kijkje in mijn hoofd en tegelijkertijd mijn werkkamer. Schrijven is enerzijds een eenzaam beroep, maar anderzijds zorgt het voor een rijk en vol leven. Daar zorgen wij schrijvers zelf wel voor, wanneer we in onze gedachten los gaan. Elke dag begin ik met gewoon stomweg schrijven. Wat eruit komt, komt eruit. Soms zitten daar mooie stukjes tussen, zoals deze van een paar weken geleden, waarin ik schrijf over mijn schrijven.

Ik schrijf niet om geld te verdienen. Natuurlijk moet ik ook leven en daarom vind ik het fantastisch wanneer mensen mijn werk kopen, maar het is niet het doel. Geld kan nooit het doel zijn. Het idee alleen zou me compleet lamleggen. Ik schrijf omdat ik er gelukkig van word en omdat er verhalen uit mijn hoofd op papier moeten. Natuurlijk wil ik gelezen worden, dat wil elke schrijver. Als ik echter ga schrijven wat ik denk dat mijn lezer wil zien, dan is het klaar. Dan wordt het gekunsteld en kan het nooit boeien. Schrijven is een ambacht, zeker. Maar het is voor minimaal een even groot deel kunst. Het is de wereld in slingeren wat mijn ziel uitbrandt. Het is het omzetten van verbeelding naar woorden. Het is schilderen met taal. Wanneer ik schrijf, hoop ik dat mijn lezer me van binnen hoort praten. Continue reading

Durf te leiden

Ik heb al een hele tijd een heel tof plan. Een aantal van de mensen om me heen weten ervan. Ze weten dat het potje staat te sudderen. En ze zijn waarschijnlijk heel benieuwd wat er van gaat komen. Ik kom elke keer een stukje verder in hoe het in elkaar zou moeten steken. Ik heb zelfs al een poging gedaan het in een format te gieten, maar dat format gaat niet werken, dat voel ik nu al. Het gaat namelijk niet ver genoeg. Continue reading

Hoe overleef je als introverte ondernemer in een extraverte wereld

SOMS HEB IK HET IDEE DAT IK IN DE VERKEERDE TIJD GEBOREN BEN. TEGENWOORDIG MOET JE ALS SCHRIJVER NAMELIJK JEZELF NOGAL WETEN TE VERKOPEN. JE WERK IS JOUW PRODUCT EN JE BENT JE EIGEN SALESMANAGER. IN ONZE AL MAAR KLEINER WORDENDE WERELD, WAARIN PRODUCTEN EN DIENSTEN UIT ALLE WERELDDELEN AAN DE MAN WORDEN GEBRACHT, IS HET STEEDS BELANGRIJKER DAT JIJ JEZELF IN DE KIJKER WEET TE SPELEN. EN DAT VIND IK LASTIG. IK HEB EEN INTROVERTE PERSOONLIJKHEID EN STA LIEVER IN DE COULISSEN DAN OP HET TONEEL. TEVEEL DRUKTE IS AAN MIJ NIET BESTEED. NA WEER EEN BOEKENMARKT OF LEZING BEN IK VERSLETEN. TOCH DOE IK HET ELKE KEER ZONDER AARZELING WEER OMDAT IK VAN MIJN WERK HOUD, MAAR IK DURF TE WEDDEN DAT W.B. YEATS DIT SOORT PROBLEMEN NIET HAD.

Continue reading

Ik ben een gelukszoeker (en ik ben er trots op)

Sinds ik uit Nederland weg ben, echt weg ben – huis verkocht, geen plek meer om snel en makkelijk naar terug te keren – is er soms een gevoel van onbehagen. Als emigrant ben je zo ontzettend kwetsbaar, sociaal gezien. Je hebt geen of een heel klein netwerk. Niet dat sociale netwerken in Nederland zijn wat ze vroeger waren, maar toch… er zijn altijd wel mensen die spontaan opspringen om je te helpen. Ik heb me er altijd veilig gevoeld. Als mensen zich zouden realiseren hoe het is om als vreemdeling in een land te wonen, zouden ze weten dat een vluchteling niet voor niets huis, haard en alles wat bekend is achterlaat. Dan is er iets aan de hand. Of het nu oorlog of armoede is dat je drijft, je thuis verlaten is moeilijk. Je wortels doorsnijden doet pijn. Als iedereen zich dat nu eens zou bedenken, dan zouden we niet van die achterlijke vooroordelen rondom vluchtelingen hebben. Continue reading

Het leven na Facebook

Deze week zette ik dan eindelijk die stap die ik al tijden wilde doen: ik heb mijn Facebook account gedeactiveerd. Ik was vrij laat met het toetreden tot het legioen, maar eenmaal binnen ging ik er vol voor. Ik verzamelde vrienden, groepen, pagina’s en evenementen. Ik stond vol in het virtuele leven. Maar ergens knaagde het. Waarom deed ik al die dingen niet meer die vroeger deed? Ik maakte sieraden, werkte in mijn tuin, schreef veel, was veel buiten, met of zonder paard. Op de een of andere manier moest ik me er nu toe zetten deze dingen te doen. Het kwam niet meer vanzelf. Ik vond mezelf meer en meer achter mijn beeldscherm, turend naar wat er nu allemaal weer gaande was.

Goed beschouwd viel het met mij nog wel mee, want ik had geen Facebook op mijn telefoon en als de computer uit was deed ik er daarom niets meer mee. Misschien was het nog wel de enorme hoeveelheid tijd die anderen om me heen erop zitten die me echt de schellen van de ogen deed vallen. Die me in deden zien hoe verslavend dat platform wel niet is. Daar is het ook voor gemaakt, om verslavend te zijn. Heel bewust ontworpen om mensen zoveel mogelijk terug te laten komen, om ze afhankelijk te maken. Continue reading

Bijzonder gewoon; hoe een gewoon leven een bijzonder goed kan zijn

bijzonder gewoonJij bent bijzonder. Jij verdient het allerbeste. Het schreeuwt je van alle kanten tegemoet. Vooral in reclames en advertenties kunnen ze het niet vaak genoeg zeggen of minstens suggereren. En dan natuurlijk met de toevoeging dat je daarom vooral product A moet kopen of naar plek B toe moet gaan. Want dat is bijzonder en dat is het allerbeste en daarmee het enige waar jij genoegen mee zou moeten nemen.

Niet alleen de bedrijven die jou willen verleiden vertellen je dat je uniek bent en geen genoegen zou moeten nemen met gewoon, met alledaags. Vanaf de dag dat je geboren bent word je verteld dat een mens geboren is om iets te maken van zijn leven. Continue reading

Het grote ontwaken

fog-1660124_640Vijf uur in de ochtend en ik ben klaarwakker. Lichamelijk en geestelijk helemaal aan. Niet wakker geschrokken. Gewoon ontwaakt.

Af en toe heb ik dat. Dan word ik wakker met een gevoel van urgentie, van belangrijkheid. Ik realiseer me dat ik een openbaring heb gehad. Niet zo een dat je de heilige Maria aan je voeteneinde ziet of iets dergelijks (zo, dat zou schrikken zijn!), maar dat je wakker bent geworden met een gedachte die je meteen herkent als een cruciale voor jouw leven. Meestal is het aanleiding om niet meer te kunnen slapen, omdat ik me tot actie aangezet voel. Zo ook deze ochtend. Continue reading

Uit principe heb ik in principe geen principes

frietSoms kun je maar beter andermans woorden gebruiken. In dit geval zijn dat de onsterfelijke woorden van Klavan: in principe heb ik uit principe maar één principe, geen principes. Waarom deze woorden aanhalen? Omdat ik geen principes heb? Ja, daar komt het wel op neer. Behalve dan dat ik vind dat ik een ander niet opzettelijk schade mag toebrengen en dat ik verantwoordelijk ben voor mijn leven heb ik geen principes. Ik heb wel richtlijnen. Maar die zijn flexibel en niet in steen gehouwen.

Ik heb in het verleden veel last gehad van principes. Dat moet ik misschien toelichten. Continue reading

Ademloos: van uitzichtloze astmapatiënt naar een leven vol lucht

viewMijn naam is Emma. Ik ben bijna 43 jaar, natuurgeneeskundig therapeut, kerngezond en leidt een actief leven. Dit is niet altijd zo geweest. Als kind al kreeg ik regelmatig ademtekort. Officieel is dat begonnen nadat ik op de lagere school Pfeiffer kreeg, maar terugkijkend denk ik dat het ziekteproces toen al aan een tijdje de gang was. Ik kan me eigenlijk niet herinneren dat ik het ooit niet af en toe flink benauwd had. In eerste instantie had ik een tabletje van het een of ander. Dat weet ik nog goed: het duurde even voor het ging werken en tot die tijd zat ik dan met mijn armen naar achteren te proberen lucht in mijn longen te krijgen. Continue reading

Kijk hier ook eens

Kies je taal
Ook zulke mooie teksten?

Volg me


Nieuwsbrief

Op de hoogte blijven van wat ik doe? Abonneer je op de nieuwsbrief. Je krijgt dan vanzelf af en toe een e-mail in je inbox. Niet gevreesd, ik hou het bescheiden en ga je niet platmailen.