sprookje

Het elfje dat niet twaalf wilde worden – deel 2

Het eerste deel van dit verhaal nog niet gelezen? Je vindt het hier…

Die avond kreeg Zya geen hap door haar keel. Ze keek om zich heen en nam alles in zich op alsof ze niet wilde vergeten waar ze gewoond had, waar ze gelukkig geweest was. Elke seconde leek kostbaar. Ze streek met haar hand over het ruwe hout van de tafel alsof het gevoel haar houvast gaf. Om tien uur was het bedtijd.
‘Ga maar snel slapen,’ zei haar moeder, ‘morgen is het een belangrijke dag. Dan ben je twaalf.’
Ze knuffelde haar alsof het weleens de laatste keer zou kunnen zijn. Haar vader kwam erbij staan en sloeg zijn armen om hen allebei heen. Hij liet zijn wang op de bovenkant van Zya’s hoofd rusten. Zo bleven ze staan. Uiteindelijk lieten ze elkaar los en liep Zya naar de trap.
Ze draaide zich nog een laatste keer om en bekeek alles met een indringende blik. De lampenkappen in de vorm van bloemkelken. De muren in warme kleuren. De meubelen die nog zoveel op een boom leken dat het was alsof ze zo gegroeid waren. Continue reading

Het elfje dat niet twaalf wilde worden

Er was eens een elfje van elf. In tegenstelling tot wat veel mensen denken, is het namelijk niet zo dat elfen niet verouderen. Maar in plaats van elk jaar worden ze elke honderd jaar officieel ouder. Elfen noemen het daarom ook eeuwig zijn in plaats van jarig. Nu begrijp je misschien meteen waarom wij het idee hebben dat elfen onsterfelijk zijn. Wanneer wij honderd jaar worden en naar mensenmaatstaven behoorlijk oud zijn, viert een elf pas zijn of haar eerste vereeuwdag.
Een elf kan, net als mensen, in principe honderdzesentwintig worden. Dan moet wel alles meezitten. Maar in mensenjaren zijn dat er dus wel twaalfduizendzeshonderd. Dat kunnen we helemaal niet bevatten, zo’n lang leven.
Andersom geredeneerd leven wij in elfenogen net wat langer dan een gemiddeld insect en net wat korter dan een gemiddelde rat. Vandaar dat ze ons liever niet als huisdier nemen. Een huisdier waar je aan gehecht raakt en elke eeuw afscheid van moet nemen wordt op den duur te traumatisch. Ze nemen dan liever een Groenlandse haai die een eeuw of drie mee gaat. Kwallen als de Turritopsis nutricula, die in principe onsterfelijk zijn, zijn ook populair, maar dan alleen bij elfen die niet zo nodig met hun huisdier hoeven te knuffelen. Continue reading

Kijk hier ook eens

Kies je taal
Ook zulke mooie teksten?

Volg me


Nieuwsbrief

Op de hoogte blijven van wat ik doe? Abonneer je op de nieuwsbrief. Je krijgt dan vanzelf af en toe een e-mail in je inbox. Niet gevreesd, ik hou het bescheiden en ga je niet platmailen.