Emma Storris

Hoe een klimaatakkoord op een onverwachte manier hoop brengt

hoe het klimaatakkoord op een onverwachte manier hoop brengtIk was aangenaam verrast te zien dat vele onwaarschijnlijke bondgenoten zich uitspraken tegen het klimaatakkoord, zoals het onlangs door de Nederlandse regering gepresenteerd werd. Milieubewegingen hand in hand met de Telegraaf, wie had dat kunnen bedenken? Ik niet. Zeker omdat ik recentelijk nog geconfronteerd werd met de mening van een jongeman die het klimaatakkoord te ver vond gaan en daarin een Nederland zag dat het braafste jongetje van de klas wilde zijn. Hij voegde daaraan toe, dat het sowieso geen zin had om iets te doen zolang andere, vervuilendere landen niet bereid waren iets te veranderen. Hmmm…

Saamhorigheid in een veranderende samenleving

Durf artikel: saamhorigheid in een veranderende samenlevingIK BEN OPGEGROEID IN EEN DORP ONDER DE ROOK VAN ROTTERDAM. HET WAS ZO’N GEMEENSCHAP WAAR AGRARIËRS NOG DUIDELIJK AANWEZIG WAREN. WE HADDEN SCHUURFEESTEN EN TIJDENS EEN VRIJE DAG KON JE ME MEESTAL OP DE BOERDERIJ VAN M’N VADERS OUDERS OF IN HET STATIGE DIJKHUIS VAN M’N MOEDERS MOEDER VINDEN.IK KWAM UIT EEN GROTE, HECHTE FAMILIE, AL GENERATIES GEWORTELD IN HET DORP EN DE DIRECTE OMGEVING. BIJ MIJN GEBOORTE HAD IK DAARDOOR EEN DUIDELIJKE PLAATS. AL GROEIDE TIJDENS MIJN JEUGD DE BEVOLKING VAN ONS DORP GESTAAG, TOCH HAD IK HET IDEE DAT IK IEDEREEN KENDE. TOT IN DE JAREN NEGENTIG ONZE GEMEENTE WERD AANGEWEZEN ALS VINEX-LOCATIE. VOOR MIJ BETEKENDE DIT HET EINDE VAN EEN MANIER VAN LEVEN.

Schrijven is schilderen met taal

Schrijven is schilderen met taalVandaag een kijkje in mijn hoofd en tegelijkertijd mijn werkkamer. Schrijven is enerzijds een eenzaam beroep, maar anderzijds zorgt het voor een rijk en vol leven. Daar zorgen wij schrijvers zelf wel voor, wanneer we in onze gedachten los gaan. Elke dag begin ik met gewoon stomweg schrijven. Wat eruit komt, komt eruit. Soms zitten daar mooie stukjes tussen, zoals deze van een paar weken geleden, waarin ik schrijf over mijn schrijven.

Durf te leiden

Ik heb al een hele tijd een heel tof plan. Een aantal van de mensen om me heen weten ervan. Ze weten dat het potje staat te sudderen. En ze zijn waarschijnlijk heel benieuwd wat er van gaat komen. Ik kom elke keer een stukje verder in hoe het in elkaar zou moeten steken. Ik heb zelfs al een poging gedaan het in een format te gieten, maar dat format gaat niet werken, dat voel ik nu al. Het gaat namelijk niet ver genoeg.

Hoe overleef je als introverte ondernemer in een extraverte wereld

Durf artikel Hoe overleef je als introverte ondernemer in een extraverte wereldSOMS HEB IK HET IDEE DAT IK IN DE VERKEERDE TIJD GEBOREN BEN. TEGENWOORDIG MOET JE ALS SCHRIJVER NAMELIJK JEZELF NOGAL WETEN TE VERKOPEN. JE WERK IS JOUW PRODUCT EN JE BENT JE EIGEN SALESMANAGER. IN ONZE AL MAAR KLEINER WORDENDE WERELD, WAARIN PRODUCTEN EN DIENSTEN UIT ALLE WERELDDELEN AAN DE MAN WORDEN GEBRACHT, IS HET STEEDS BELANGRIJKER DAT JIJ JEZELF IN DE KIJKER WEET TE SPELEN. EN DAT VIND IK LASTIG. IK HEB EEN INTROVERTE PERSOONLIJKHEID EN STA LIEVER IN DE COULISSEN DAN OP HET TONEEL. TEVEEL DRUKTE IS AAN MIJ NIET BESTEED. NA WEER EEN BOEKENMARKT OF LEZING BEN IK VERSLETEN. TOCH DOE IK HET ELKE KEER ZONDER AARZELING WEER OMDAT IK VAN MIJN WERK HOUD, MAAR IK DURF TE WEDDEN DAT W.B. YEATS DIT SOORT PROBLEMEN NIET HAD.

Western rijden: cowboytje spelen of toch veel meer?

Iedereen heeft vast wel eens zo’n western film gezien. Jakkerend over de prairie lijkt de ruiter weinig te maken te hebben met wat het paard aan het doen is. Je krijg het idee dat die knop op het zadel vooral nodig is om ervoor te zorgen dat de ruiter blijft zitten. Maar schijn bedriegt; de westernstijl van rijden vereist juist een heel specifieke en subtiele manier van interactie met je paard. Hoe dat zit? Dat gaan we je hier trachten uit te leggen.

Bijzonder gewoon; hoe een gewoon leven bijzonder goed kan zijn

Jij bent bijzonder. Jij verdient het allerbeste. Het schreeuwt je van alle kanten tegemoet. Vooral in reclames en advertenties kunnen ze het niet vaak genoeg zeggen of minstens suggereren. En dan natuurlijk met de toevoeging dat je daarom vooral product A moet kopen of naar plek B toe moet gaan. Want dat is bijzonder en dat is het allerbeste en daarmee het enige waar jij genoegen mee zou moeten nemen.

Het grote ontwaken

Vijf uur in de ochtend en ik ben klaarwakker. Lichamelijk en geestelijk helemaal aan. Niet wakker geschrokken. Gewoon ontwaakt.

Af en toe heb ik dat. Dan word ik wakker met een gevoel van urgentie, van belangrijkheid. Ik realiseer me dat ik een openbaring heb gehad. Niet zo een dat je de heilige Maria aan je voeteneinde ziet of iets dergelijks (zo, dat zou schrikken zijn!), maar dat je wakker bent geworden met een gedachte die je meteen herkent als een cruciale voor jouw leven. Meestal is het aanleiding om niet meer te kunnen slapen, omdat ik me tot actie aangezet voel. Zo ook deze ochtend.

You're not allowed copy content without my permission. Contact me if you want to use my content.